Painkiller wyprodukowany przez polskie People Can Fly doczekał się w 2012 roku solidnego remake'u. Nowy engine, nowe platformy, nowa fabuła... a jednak miał pewne problemy.
Oficjalny trailer
Painkiller Hell & Damnation to solidny remake, ale nie bez wad
Oryginalny Painkiller zapisał się złotymi głoskami w polskim przemyśle gier wideo. Nic zatem dziwnego, że wydawca szybko zaczął eksploatować markę, nad którą oryginalni twórcy - People Can Fly - nie mieli kontroli.
Po kilku średnio udanych próbach wydania kolejnych części w 2010 roku zdecydowano się na odświeżenie oryginału, a do tego zadania powierzono inne polskie studio – The Farm 51 z Gliwic.
Remake powstał na silniku Unreal Engine 3, który zastąpił autorski i dość wysłużony silnik Pain. Wraz z nowym silnikiem zmieniono fabułę gry. W tej wersji ponownie wcielamy się w Daniela Garnera, który wraz z żoną zginął w wypadku samochodowym. Grzechy Garnera z życia nie pozwoliły mu pójść do nieba wraz ze swoją ukochaną, ale nie został zesłany do piekła. Błąkając się jako zagubiona dusza gdzieś w zaświatach, odarty ze wszelkiej nadziei na ponowne spotkanie z miłością swego życia, w końcu zostaje odnaleziony przez samą Śmierć, która zleca mu zadanie najwyższej rangi – zebranie siedmiu legionów dusz demonów, w zamian za co Daniel zyska odkupienie i możliwość wstąpienia do raju.
W grze odwiedzamy nam znane z oryginału lokacje, takie jak cmentarz, wesołe miasteczko, sierociniec, stację kolejową czy katedrę.
Niestety, w odświeżeniu zabrakło kilku kultowych lokacji, takich jak baza wojskowa czy samo piekło, sprawiając, że gra stała się dość krótka. Na każdy rozdział przypada raptem 3 lub 4 etapy.
Do gry trafiły wszystkie bronie znane z pierwowzoru i jego dodatku - Battle Out of Hell. Co więcej, pojawiła się także zupełnie nowa broń - Łapacz Dusz, który jest tutaj dodatkowo uzasadniony fabularnie.
Mieszane odczucia recenzentów i graczy
Niestety, gra od strony wizualnej odstawała już w dniu premiery, będąc w tym względzie całkowicie przeciętną produkcją. Prócz grafiki za słabe elementy wskazywano także bardzo kiepską inteligencję przeciwników i krótki czas rozgrywki.
Z punktu widzenia kolekcjonera
Uważam, że odmiany Painkillera inne, niż oryginalnie wydana produkcja stanowią wyłącznie ciekawostkę branżową. Produkcje te reprezentowały różny poziom (najczęściej jednak gorszy), nie wnosząc nic ani do samego IP ani do rozgrywek. Przykro to pisać, ale po latach widać, że Painkiller Hell & Damnation kontynuuje tę przykrą tradycję, dziś pozostając jedynie historycznym wspomnieniem.
Komentarze